bazen okadar çok yalnızım ki korkuyorum düşerde kalkamam diye sebebsiz yere hergece ağlıyarak başımı yastıgıma koyuyorum
gözyaşlarım belki seni bana getirir diye.
yoruldum ben!!
seninle kurduğum hayallerimin..baksana hepsi dağıldı peşinden gelebilicek ne gücüm kaldı ne de cesaretim..
birer birer hansel gibi
gittiğim yollara kırıntılar bırakmaya başladım belki geri dönmek istersin diye ama biliyorum sen aSLa dönmiceksin...dönemiceksin
amalar keşkeler hep olucak ikimizin hayatında biliorum. şimdi korkuyorum belki yüzüne karşı söyleyemediğim bağıra çağıra
bilmeni istedigim çok sey var biliomusun gecelerim uzun oluo sen olmayınca..
oysakii okadar çok isterdim ki
sadece tek bi bedene sahip olmanııı aşkına sahip çıkmanıı bukadar çok düşünüyoken seni sen hangi dünyalardasın bilmek isterdim..sende
düşünüyomusun acaba beni?? benim kadar özlüyomusun bilmek isterdim.. çıkmazlardayım qirdiqim bu labirentden denklemi çözmeye
çalışıyorum. inan çok yorqunum baktıqım heryerde seni qörememekden seni bi türlü çözememekten..
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder