Neden hep başkaları için hayallerimizden vazgeçeriz. Bizi yarım bırakan insanlardan her an her saniye neden daha fazlasını bekleriz ? Oysaki o çoktan kalbinden bi yol vermiştir bize biz neden sürekli içine girmek isteriz? Canımızı yakan acıtan kelimelere okadar açız ki ne kadar yersek yiyelim doymuyoruz yetinmiyoruz. Mutlu oldugumuzu belki de bu şekilde ögreniyoruz. O yoldan ne çıkabiliyoruz ne de vazgeçebiliyoruz tünelin sonunda ki ışık misali o anı yakalamak için sonuna kadar kazıyor ugrasıyoruz . Her anında garip hislere bürünüp farklı duygular tadıyoruz masum gelen her sözünü zalimleştirebiliyoruz. Baharımızı kışa çevirebiliyoruz sahi güzü hiç mi yaşamıyoruz ? Hayatımızdan birer birer kopan yaprakları tekrar hayata döndürmeye çalısıyoruz .Hiç kopan bi yaprak savrulmadan yaşama geri dönebilmişmidir ? Ben hep merak ederim o yaprak birgün geri gelir koptugu dala geri dönebilir mi diye.. " Via aslı "