Aile..

Merhabalar.. Uzun zamandır sonbahar öncesi ve sonrası blog yazılarıma ara vermiştim. Yazıcak çok şeyim olması sanırım bu arayı bana sagladı. Özledim düşüncelerimi buraya dökmeyi kim ne derse desin bence insan her anını fotograflayıp yazmalı. Bazen eski yazılarımı okuyup vay be bunu da mı yaşamışım diyorum.. Geçen gün çocukluk fotograflarıma bakarken ne kadar eskiye dönmek istedigimi farkettim.. Çocukken hep büyümek istemiştim! Şimdiyse hep o mutlu oldugum günleri daha çok yaşamak istedigimi anlıyorum. Bizim zamanlarımızda sınırlar vardı!Bu kadar cömert,açık,aykırı,özgür degildik. Korkularımız vardı hala yeni nesile alışamayan yaşlı teyzeler gibi hissederim bazen kendimi dışarda dolaşırken gördüklerim bana dogru gelmediginde aynı onlar gibi düşünürüm.. Çünkü onlar saygının ve ailenin degerini kıymetini gerçekten yaşayan bilen insanlar.Bazılarınızı hiç ama hiç anlamıyorum ailenizden annenizden,babanızdan nefret ediyosunuz!Sahi bunu nasıl başarabiliyosunuz? Çok kızıyorum böyle insanlara nereye giderseniz gidin hep bi aileye muhtaç olursunuz. Bazen onları tercih ettiginiz insanlar bile sizden birer birer gittiklerinde pişmanlıklarınız kalanlardan sadece bitanesi olur.. Ve ailesini kaybetmeyenler asla bu kavramın degerini anlamazlar.. Oldugunuz güzelliklere sahip çıkın! Emek harcayın! Koruyun ve kollayın.Saygı gösterin saygı görün! Kendi ailenizin kıymetini kaybetmeden anlayın.. Ben sahip oldugum Babaya,Anneye;Ablaya,kardeşe hep deger verdim.Beni yetiştirdikleri her gün için onlara ne yapsam az.Hayatı ögrenmeye başladıkca onların ne kadar önemli ve degerli olduklarını anladım. Nereye gidersem gideyim hep içimde kalbimde olabilen tek insanlar onlar.. Birini çok çabuk kaybetsemde o hep benim yanımda. Belki torunlarını sevemicek benim mürvetimi göremicek hayatımı paylaşamıcak ama benimle hep gurur duyucak. Size de tavsiyem yaşarken,nefes alıyoken ailenizle doyasıya yaşayın. Onların sevgisiyle bogulun! ;)Görüşmek üzere..