Gitmeyi çok istedigim herşeyin içindeyim..

Giderken dönüşüm muhteşem olur gibisinden laflar etmiştim dimi?? Ahh kimde bu sözcük diye geri dönüşünde üstüne oturdu ki benim otursun.. Aslında gitmedim gitmeyi çok istedigim herşeyin içindeyim yine. Yine kafam çok karışık yine herşey anlamsız zamansız ve degersiz.. Yine zamana bırakılan onca şeyler ve aralarında ben! Galiba sonsuz bi labirentte yolumu bulmaya çalışırken hep kaybediyorum kendimi.. Yanımda görmek istediklerim ve hep uzaklaştırmak istediklerim.Ve ve özlediklerim.. Onca arkadaş,dost hepsinden bi haberim uzun zamandır. Böyle olması gerektiginden mi yoıksa gerçekte böyle oldugu için mi bilemiyorum. Çok insana içimi açamam ben nadirdir benim ne hissettigimi düşündügümü bilen anlayan ve o insanları da fazlasıyla (konuşup,görüşmesemde)hep içimde saklarım! Kıyamam. Çünkü dokunmuştur bi kere kalbime asla ve asla çıkaramam..Genel zaman da Fazla iyi niyetli bi insanım ve bu benim işime hiç bizaman yaramadı. Hayatım boyunca da her kimden darbe yediysem hep gerçekten iyi niyetimden yedim. Çok emek verdigim üstüne titredigim insanları kaybetmeye başladıkça aslında yanlışın kendimde oldugunu anlamam pekte zor olmadAma gerçekten bazılarına bazen çok ama çok ihtiyaç duyuyorum. Bu zamana kadar hiç bi derdimi kimseye açmadan yaşayan hep kendi içimde çözmeye çalışan biriydim ve bende herkes gibi artık kendimde kendimi bulamamaya başladım. Bazen insan gerçekten bi başkasından kendini duymaya daha çok ihtiyaç duyuyor ve arıyor. En mutlu anında ya da en kötü anında ilk aklına gelen ismi uzun süreli hayatından çıkardıgın zaman yaşattıgı boşluksa senin hayatta kalmaya çalışan tarafını ortaya çıkartıyor. Evet kalıyorsun aslında gidenle gitmiyorsun,kalanla kaldıgın gibi.. Büyüdükçe hayatından nasıl her günü bitirip arkanda bırakıyorsan her yeni günde birini birilerini malesef arkanda bırakmak zorunda kalıyorsun. Zaman çok insafsız! Çok seviyorum dedigin insanlardan bile seni çok kolay ayırabiliyor. Ben insanlara kızmamayı kaderden ögrendim sanırım. Çünkü kaderinde o insan yoksa sen naparsan yap birtürlü birdaha bir araya gelemiyorsun. Kolay degil yaşananlar,yaşatılanlar ama unutmakta yaşamaya devam etmenin en önemli uzvu. Başarabiliyorsan ne mutlu sana. Sen şimdi merak ediyorsun peki sen başarabiliyor musun ? Hayatından çıkarttıklarını unutabiliyor musun ? Diyosun biliyorum. Tabiki de HAYIR! Bir insan bir kalp nasıl unutulur? Bana ne annem ne de babam bunu asla ögretmedi! Zamanla severken affetmeyi,affederken bir daha sevmeyi ögretti! Eğer af istiyorsan sende sevmeyi bence denemelisin ;) Görüşmek üzere. via by asl