Affetmek,yola devam edebilmekmiş meğer..

Ben en guzel Sonbahar'da sevmistim seni.. Yurudugum yollarda sararmis yapraklar gibiydin benim icin. Canindan kopana kadar dimdik yanimdaydin ama zamanin geldiginde oradan oraya savrulan zamani dolmus olmeye mahkum masum yapraklardin.. Ne benim gucum yeterdi seni agacina dondurmeye ne de mevsimin faydasi olurdu.. Sen ucup gitmek zorundaydin,ozgurlugune. Bense yurumek zorundaydim.. Sen hep dert biraktin bende,caresizlikler biraktin.. Guluslerimi caldin,ben sende hep agladim. Hep uzuldum. Cok sevdim o kadar cok ki. Yanlislikla parmaginin ucunu kestiginde ki ah gibi sevdim seni. O an kadar yandi hep canim.Zamanla affederim,unuturum dedim. Ne sarkilar,ne insanlar,ne de mevsimler seni unutmama asla izin vermedi sevgilim.. Ben seni ne unutabildim ne de affedebildim. Biliyorum affedersem seni mutlu edecegim..Ve senin mutlulugun benden bile önce gelirdi sevgilim.. Senden sonra ögrendim;Affetmek hayata devam etmekmiş,yoluna bakabilmekmiş.. Belki ben bunu bile istemiyorum,sende. Seni istemiyorum,beni üzen,kıran seni istemiyorum.Artık neyi istemegimi biliyorum. En zoru ne biliyor musun? Affettiginde dinledigin şarkılar bile acıtmıyor artık o kadar canını!Şuan gördügüm ve yürüdügüm yol o kadar sonsuz ki,keşke giderken bana affedebilmeyi ögretseydin..