"Sen artık büyüdün." evresi.

Hayatim boyunca hep bir telas icerisinde okul,ev,dersane,kurslar.. Bla bla bla diye gecicek hic o yalnizlik duygusunu ask disinda hissetmiyecekmisin gibi yasiyormusum ben megerse. Suan o kadar boslukta hissediyorum ki kendimi elimi neye atsam tutamiyorum. Yuzmeyi bilmeden denize atlamaya benziyor bu yasadiklarim. Cabaliyorum,ogrenmeye,basarmaya daha da fazlasina ama su beni hep geriye itiyor.. Neden olmuyor ve ben neden bu kadar basarisizim kendime defalarca sormama ragmen bulamiyorum.. Keske olsa dememek icin hep keskelerini icine atan ben artik bagirsamda kendimi duyamaz gibi hissediyorum. Diptemiyim yoksa suyun uzerinde mi onu da bilmiyorum. Hayat hep zordu benim icin,buyumeyi bu kadar sikinti edecegimi asla tahmin edemezdim..Hep büyümek isterdim! Merakla,istekle şimdiyse büyüdügüm için keşke bu kadar acele etmeseymişim desemde engel olamıyacagımı bilemezdim ki.. Çocukluk hayatın hiç bir sorumluluguna ortak olamamak. Sade ve sadece masallar kadar tatlı şeyler yaşamakmış.Hep masallara ve mutlu sonlara inanan biri olarak kendi masalımı kendim yaratmaya çabalıyorum. Evet çok zor,yalnız başına sana sunulan "Sen artık büyüdün." evresi gerçekten çok fazla zor! Zaman geçtikçe tüm dolulukların bir boşluga dönüşürken seni büyüten,olgunlaştıran sebeplere sarılıp uyumaya çalışmaktan başka birşey kalmıyor elinde.. Zaman güzellikler kadar kötülüklere de o kadar açıkkı hep kendini bilmek,hep kendinden emin olmak zorunda kalıyorsun! Çünkü büyüdügünde insanlara karşı bir gardın oluyor ve onu aşmamak için sınırlarını asla harcıyamıyorsun.. Her ne kadar bu telaşsızlıkdan şikayet etsekde özlemlerinde arkasına sıgınmadan yapamıyoruz. Beni acılar kadar mutluluklar da büyütse de yaşadıgım her anı,her duyguya hep şükrediyorum ve eminim vardır bir sebebi. Olmuyorsa bir sonra ki için hep umutlarım açık! Sahip oldugum gökyüzü hep yanımda oldukça ben ben olmaya devam edebilicegim..