Hayat Zor! ^Büyürken^..

Öncelikle yeniden merhaba. Uzun ve epeyce uzun süredir bloguma vakit ayıramıyorum. Nedeni canım istemedi desem ayıp etmiş olmam inşallah. Genelde teknoloji sayesinde anı yakalayıp o kareler üzerine o an içimden geçenleri bir gün burada birleştirmek umuduyla instagramda paylaşıyorum.O sebepten dolayı burada paylaşacagım pek hikayem kalmıyor. Ve evet bu yaptıgım aslında en büyük kötülük kendime. Çünkü burası benim için o kadar değerli ki en dipteki hallerimden tutun en özel anlarımı bile ara ara da olsa buraya yazıyorum ki unutulmasın. İleride ne kadar büyüdügümü görmek içindi aslında ilk başta blog yazmaya başlamam. Sonra zaman içinde bende herkese uyup facebook,twitter,instagram üçgeninde canımım içi blogumu ihmal ettim. Öncelikle kendilerinden ve az öz gizli takipçilerimden ya da hiç takip etmeyen ay ne yazmış iki girip bakayım diyen herkesten tekrar özür diliyorum :) En son işteyken alal acele 2014 e veda yazısı yazdıgımı anımsıyorum. Hatta yazıp müdür gelmeden hemen yayınlayıp sonra ne yazdım acaba diye aradan 6 ay geçmesine ragmen okumadım. Saçmalamışsam bosverin :D Maksat hatırası olsun işte :) Bunca zamandır neler yaptıgıma gelince. 2015 in burç yorumlarını okurken evlenicegimden tutunda işimde aşkımda bilmem bilmem nelerinde herşey süper olucaktı burç yorumumda. Sözde inanmam ama yan cebime de koy hesabı benim ki oyyy dedim yaşadım ben! Nerdeeeeeee.. 2 ay zor dayandım bu mutluluk günlerine. İşten ayrılmak zorunda kaldım ki bunu burada paylaşıp ileride canımı dahada sıkmak istemiyorum oyüzden o anda yaşadıklarım,hislerim,yalnızlıgım herşeyimle sade ve sadece ben bileyim istedigim için sizinle üzülerek paylaşamıyacagım. Ama şunu bilin ki o kadar kendinizi yıpratmayın başkalarının mutlulugu için. Evet para herşey ve para yüzünden devamlı bi şekilde çalışmak ve çabalamak zorundayız ama hakkımızıda asla yedirmemeliyiz. Benim o an yapabilicegim tek şey Allah'a sıgınıp arkama bile bakmadan gitmekti. Biliyorum ki bu dünyada burası kadar gidicegimiz yerdede başka bir hayat ve hesap verecegimiz bu anlar var. O yüzden kendi kendime o kadar zor anların üstesinden gelebildigim için ilk önce kendime sonrada rabbime şuanımı borçluyum. Bazen gerçekten yaşaman gerekiyor ve unutmamam gerekiyor ki her mükemmellik bir gün bozulabiliyor. Ben en çok bu sene bunu gördüm. Canımdan çok sevdigim insandan tutunda en yakın arkadaşımdan bile bu sene hiç beklemedigim şeyleri yaşadım. ve hep bu üzüntülerden doğan bir sürü hastalık edindim kendime ve hala onlarla savaşmaya çabalıyorum. Herşeyden önce ilk önce mutlu olmam gerektigini ögrendim bu sene. Başkası için üzülmemeyi. Başkaları için yaşayıp kendime hastalık edinmemeyi ögrendim. Çok yalnız kaldım. İtiraf edeyim kendimi yalnızlaştırdım. Çünkü artık bıktım insanların yoluna ortak olup sonra onların yorulup geri dönmelerinden. Eğer bir yola çıkıp arkanıza bakmak daha kolayınıza geliyorsa ve siz o yolu kendinize layık görüp yanınızdaki insandan vazgeçebiliyorsanız lütfen kimsenin hayatına ortak olmayın! Hayat yeterince zor. Her insan bir emek benim için. Ve ben her emegim için üzülüp kırılabilen bir insanım. O yüzden bende canımı acıtsada çoğu şeyi arkamda bırakmayı senin ve sizin sayenizde ögrendim. Hiç aklıma gelmezdi bir insanı unutabilecegim. Hiç aklıma gelmezdi hep iyi olsun istedigim insanın artık beni ilgilendirmez diyip umursamayacagım. Evet büyüyoruz. Kırılıyoruz en en en önemliside kırılmamamak için kendi rüzgarımızı başka anlarda arıyoruz. Biliyorum ki her an her yerde ölüm var hayatımızda. Ve üzülürken kaybettigim onca zaman var. Her insan unutulur,başka iş bulunur,başka arkadaşlıklar kurulur. Ama hiç kimse sağlıgından daha değerli degil. Hala nefes alabiliyorsan eğer çok şanslısın bunu unutma!! 6 ay bana en çok bunu anlattı galiba. Ailemin değerini ve kendimi.. Güzellikler olmadı mı tabiki de oldu ama dedigim gibi uzun zamandır yazmak yoruyor beni. Ve yazarken istemeden de olsa üzülürken buluyorum kendimi. Galiba ben doğarken çok üzülüp,ağlamışlar hiç peşimi bırakmıyor bu ağlak durumlar :):) Kıssadan hisse şuan 4 Haziran'a girmişken hala çok tatlış yorganımla Ankara'da uyumaya kalmak an la tıl mazz.. Tam 2 haftadır yağan yagmurlara ne kadar sinirlensemde sırf böyle cici anlar için minnettar bile kalabilirim. Böyle minnak şeylerden bile mutlu olabilmeyi ögrendim :) (bunlar hep matraxxx :D ) Çok sevgiler. via asl (Ps:Şuan gök gürüldüyor ve ben yine korkuyorum. Bu aramızda kalsın da umarım 50-60 yaşındayken bu anlarımı sana okuyup beraber ay ne çekmişim be diye güleriz. Ve umarım sevgili eşim sol omzuna kafamı hep ben yaslarım! )