Biraz Aşık Olmalı..

Bazen pencerenin ardından hayata bakmaktan yoruluyorum. Gelip geçenleri izlerken aslında hiç bir şeyin aynı kalmadığını,kalan şeylerin bile her gün daha farklı olduğunu görüyorum. Özlüyorum.. En yakın arkadaşımı,uzaklarda kalan dostlarımı.. Anılarımı,zaman zaman yaptığımız delilikleri. Hadi buluşalım diye umarsızca hareket ettiğim zamanları.. O zamanki çocukluklarımı.. Yaptığım hataları,yanlışları. Geçmiş her zaman kötülük değilmiş. İyi zamanlarıda olurmuş insanların.. Doyamadıkları,bir daha yaşamak istediklerini arkasına bakıp arada özlermiş. Ya da herşeyi unutmak da isteyebilirmiş. Ne garip bazı hisler. Anlamsız,tuhaf! Bazen kendini hiç bir yere ait hissedemessin tek hissettigin aptallıklardır. İyi gelen insanlar istersin etrafında. Yorgunluklarını alıp sana gülücükler dağıttırabilecek. Sonra onunla zamanın daha da değerlendirebilecek. İyi gelsin.. Sadece iyi,huzurlu.. Ne eksik ne fazla olmak istersin. Bahar havasından mıdır? Yoksa miskinlik yapmak istememden mi içim hoşçakallar ülkesine dönmeden sıkı bir yağmur altında ıslanmalı!"Biraz Aşık Olmalı".. Yoksa hayat çekilir gibi değil!