Hayatım boyunca hiç mantıklı davranmadıgımı iyi biliyorum. En azından genellikle duygularımın ön planda oldugunu iyi biliyorum. Her tanıştıgım insana hemen güvenme gibi bi problemim var. Bi kaç kez tökezlesemde asla duygularımı hafife almadım. Hayatım boyunca her zaman her yerde yine duygularımı kullanacagımı biliyorum. Ama insan her zaman ben buyum desede yine de içten içe aslında farklılıklarını hissediyor ve ona göre bütünleşip öyle yaşıyor. Bi yerler de hep affetmem gerektigini okuyup duruyorum. Bi kaç zaman gerçekten affetmeyi denedim ama bazı hatalar,yanlışlıklar vardır ki affettikçe inanılmaz derecede kırar mahveder insanı.. Artık affetmiyorum! Hayatıma devam ederken arkamda bıraktıgım kırıldıgım küstügüm ya da yanlış tanıdıgım insanları artık affetmiyorum!! Zaman bu derece degerliyken ve az miktarda güvendigin sevdigin insanlar yanıbaşında olsun istiyorsan bence de sizi asla affetmemeliyim! Affetmek artık bana kocaman bir boşlukta gibi hissettiyor. Acıların,öfken,kırgınlıkların sanki hiç olmamış gibi.. Sanki sen üzülmemişsin,ağlamamışsın..Sanki sen o şarkıları dinlerken yolda saçma bir taşa takılıp tökezlememiş gibisin.. Neden affetmek ister ki bir insan? Neden unutmak ister? Neden hiç yaşanılmamış ister.. Yaşadım oysa ki. Gördüm,hissettim,ağladım.. En zorunu ben yaşadım,mücadele ettim zaman zaman çabaladım. Her insan için,her durum için insan hayatında hep en mükemmelini istemez mi. Olmuyorsa boşverenlerden de degilim ki ben. Olucak! Neden gökyüzünde kendimi aradıgımı anladıgımda en çok kendimi affettigimi farkettim. İnsan affetmemeli bence kendini.. Büyümeli,güçlenmeli ama asla affetmemeli seni.. Sahi sen affedebiliyor musun kendini? viasl 19/09
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder