Kavuşma degilim ki,ayrılıgım olsun..

Belki de herşey fazlasıyla güzeldi. Ve zamanı geldiginde güzel olan herşeye nazar degdigi gibi bu da yerle bir oldu.. Hayat bazen çok acımasızca. Bazense yemelere doyamadıgımız o süslü cupcakeler kadar gösterişli ve şımarık. Uzun zamandır hayattan tek istedigim şey mutlu olmak. Hissetmek.. Tamam olmak ya da tamam benden bu kadar diyebilmek belki de. Asla herkes her daim mutlu degil. Naparsak yapalım o sonsuz mutlulugu malesef elde edemiyoruz. Geçmesini istemedigim hepaklımda kalmasını istedigim anları aklımda tuttukca yenilerini kazanmamaya başladıgımı farkettim bir süre önce. Ve artık bana o eski anların yetmedigini.. Çok hayallerle geldim çoğu yere. Zordu çünkü. Tutunacak hiç birşeyin kalmadıgında en çok hayallerine güveniyorsun. Amacın için eskisi kadar üzülmemeyi göze alıyorsun.Hiç bir zaman bulutlar pembe olmayacak belki hayatımda ama mavilerle yaşamayı,onları anlamayı hayatıma katmayı ögrendigimi düşünüyorum. En çokta kendime güveniyorum artık.. Çünkü kendin dışında herkes bir gün gidiyor. Ve sen yoluna katmayı başardıgın insanlarla yürümeye.. kendini anlatmaya mecbur kalıyorsun. Bazen kırıyorsun,bazen de keşke anlayabilseydi diye düşünüyorsun. Ama sende biliyorsun ki hiç bir zaman yanındakiler arkanda bıraktıkların olmayacak.. Ve o yol hiç bir zaman yarım kalmayacak. Yorulsanda,düşsende,canın acısada hep devam etmek zorunda kalacaksın.. En önemlisi de azalırken anlayacak ve çoğalacaksın. Belki şuan değil,zamanı şimdi değil ama olacak.. Emegin,sevdigin,yarattıgın hikayen şuan kimsenin umrunda olmasa da sen bileceksin.Ve bir gün ayrılıkları arkanda bırakıp hep kavuşan olacaksın.. /via asl