Yağmurlu havalarda yapmaktan en zevk aldığım şey kahve içerken pencereden damlaların süzülüşlerini izlemek.
Hepsinin ayrı yerlerde ya yavaş ya hızlı akmalarını hayata çok benzetirim. Hayaller kurmama sebep olurlar. Kimisi için hemen gerçekleşen kimileriyse hep kafa karıştıran..
Hayatta bazı durumları yoluna koymaya çabalarken hep daha fazlasını isteme gibi bir özelliğe sahibiz. Ve bu zaman zaman bizi üzme hatta kırılma noktasına getiren en önemli sebep.Yetinmemek! Dahası için hep uğraşmak..Ama asla elimizdeki güzelliklerini değerini bilmemek.
Ve de çok kolay kaybetmek..
Değer verdiğim birini kaybettiğimde kendime bütün dünyayı dar eden biriyimdir. Buna sebep kendim bile olmasa asla değişmeyen bir huy edinmişim. Aslında bunu sonradan kazandığımı değil de doğuştan bana özel olduğuna inanmıyorda değilim.
Herşeye rağmen asla bazı konularda affım yoktur demeyi çok isterdim! Ama malesef başıma her ne gelirse hep affetmekten geliyor! Bir yerlerde okumuştum. "Affet ve devam et!" Bu tezi okuduğumdan beri daha pozitif olup daha affedici olmaya başlamıştım. İşede yaradığını düşünüyordum ama sonra sonra ne zaman affettim,unuttum desem evren hoop tekrar başa döndürüyor beni!
Sanki hiç üzülmemiş gibi,sanki hiç yaşamamış gibi bütün herşey sil baştan hafızana geri geliyor. Ve sen kötü söz söylemeye kıyamıyosun! Neden? Ne diye? Aşk dediğinizi duyar gibiyim.. Bilmiyorum aşk mı? Sonsuz sevgi mi? Ya da minnet mi?
Galiba sadece unutamamak. Daha yaşayamadıgın hayallerine sığınmak.. Ya da yine yaşayacağını varsaymak! Garip!! Bildiğim ve emin olduğum tek bir şey var. Bir "büyü".. Senin canını acıtan da,seni pespembe balonlarla gözyüzüne kadar çıkartanda! Ve onu kaybettiğini sandıgın her gün asla eskisi gibi olamadıgını bilerek yaşamaya çalışıyorsun. Ama tek bir gerçek var ki oda " büyü'n" kime aitse asla ondan ayrı kalamıyorsun!
Ait olduğum bir yer,bir dünya ve kimlik var biliyorum.. Çabamda,hayallerimde ve sahip olacaklarımda hep "O"nda anlamlı. Dilerim çok geç kalmadan kurtarır bu "aşk" ikimizi!
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder