Bir İnsan..

Sonunu göremediğimiz yollar varmış hayatta. Bende yeni öğrendim. Belki üzülerek belki de anlamak istemeyerek... Ama öğrendim işte. İnsan her şeyi bir insandan öğreniyor.. Ama yanlış , ama doğru.. Ve öğrendikleri yanına kar falanda kalmıyor. Bildiğin uçurum! Bildiğin acı! Ve bu yaşadıklarını unuturken her gün bir diğerinden çok dibe batıyor. Ve sanıyor ki geri dönerse acısı hafifleyecek. Ama o da biliyor aslında hiç bir acının hafiflemediğini. Hiç bir yaşananın asla unutulmadığını. Zaman bizim hayatımızda bu yüzden var. Bu yüzden biz ona her şeyden çok güveniyoruz. Nasılsa o yanımızda olur diyoruz. Ki oluyor da.. İyi günümüzde de kötü günümüzde de. Hep hayatımızı ona bırakıyoruz. Her ne kadar şekil verende yöneten de biz olsak da. İnsan her zaman en iyisini, en güzelini istiyor ama mutlu sonlar kadar mutsuz sonlarında olduğunu bir türlü kendine öğretemiyor. Her şey bu yüzden bizim için değil mi ? Bir insan size aşık olmayı öğretebilir. Bir insan size hayal kurmayı.. Bir insan size masallara inanmayı.. Bir insan size sevdiği her şeyi hiç unutmayacağınızı.. Bir insan size hayatta bazen gülmek kadar ağlamanında olduğunu öğretir.. Sonra o insan size sonsuz mutlulukları öğretir. Ve bir gün dayanılmaz kalp ağrılarını bile öğretir.. Ama başınızın çaresine nasıl bakacağınızı size sadece "kendiniz" öğretir. Bir insandan gidebilmek bu yüzden zordur. En sevdiği yemeği bilirsiniz mesela, sonra en sevdiği rengi.. En sevdiği hava durumunu. Mesela en sevdiği çikolatayı alıp yiyemediğiniz zamanlar bile olur. Bir insan size varlığı,ardından yokluğu bile öğretir! Sevmeyi kimi zaman ise sevmemeyi.. Ama en önemlisi zor zamanlarınızda kime sığınmanız gerektiğinide size yeri gelir o öğretir. Peki siz bir insana ne öğretebilirsiniz ?