Aslında kocaman bir dünyada hepimiz o kadar yalnız, o kadar kimsesiz kalabiliyoruz ki bazen sade ve sadece kendimize bu yüzden sığınabiliyoruz. Bu yüzden hep güçlüyüz. Ya da öyle olmak zorunda hissediyoruz kendimizi. Kırıldığımız sözleri alttan alabiliyoruz. Kendimizden daha çok başkalarını düşünebiliyoruz. Kendimizi başkası için unutabiliyoruz. İlmek ilmek birileri için bir şeyler yapabiliyoruz. Sevgimizi paylaşabiliyoruz. Merhamet gösterebiliyoruz.Sonrasını düşünebiliyoruz. Bir adım atmadan..
Kırmaktan korkuyoruz. Bazen yalnız kalmaktan..
Bazen yolda yürümekten , bazen korkunç bir rüyadan bile korkabiliyoruz. Ama her şeyden önce hayatta her şey için emek harcıyoruz! Sevdiğimiz için yemek yapabiliyoruz mesela. Sırf yüzünü güldürebilmek için.. Temizlik yapabiliyoruz mesela. Bütün sinirimizi insanlardan almak yerine.. Kendimize bakıyoruz mesela. Sizin için değil,kendimize saygı duyduğumuz için.
Zor gelen her şeyle denemeden karar vermiyoruz mesela. Bu yüzden asla pes etmiyoruz. Devam edebilecek gücü bu yüzden hep kendimizde buluyoruz. Yarı yolda kalsak bile.. Hep umut besliyoruz. İnanıyoruz. Ve bunun için kendimizi yeri gelince feda edebiliyoruz. Ah bir inansanız sizde ne çok şey başarabiliyoruz! Ve ne çok seviyoruz sizi! Görmediğiniz kaçırdığınız onca şey için farkında olmanız için elimizden geleni yapıyoruz. Bu yüzden değerliyim diyebiliyoruz. Kıymet biliyoruz!En ufak şeyleri saklıyoruz. Ne çok varız aslında yoklukta.. Ne çok! Farkedilmeyi bekleyen, kendini çok yalnız hisseden, bir umut arayan bütün kadınlara selam olsun. Kendinize inanın. Çok inanın! Yapamayacağımız hiç bir şey yok,biliyorum.. Biliyorsunuz..

Hiç yorum yok:
Yorum Gönder