29!

Zaman ne yalancı bir kavram. Ne ara bu rakamlar büyümüş hiç bir şey anlamadım. Hayat ne garip. Çocukken hep büyümek isterken , şimdilerde hep çocuk kalabilmeyi istiyor insan. Sanki çocukken herşey çok kolaymış gibi geliyor insana. Yaşadıklarımız bizi yeri gelince güçsüz bırakabiliyor hayatta. Bazen sizin için hassas olabilecek şeyler karşınızdaki kişilerin anlamaması ile sizi çok kolay mutsuz edebiliyor. Büyüdükçe emek harcamanın ne olduğunu, alın terini, kazandığınız paranın kıymetini, ağzınızdan çıkan cümlelerin zaman zaman insanları yaralayabileceğini öğreniyorsunuz. Yeri geliyor bir insan kaybetmenin ne kadar zor olduğu ile başbaşa kalabiliyorsunuz. Bazen çok şanssız olduğunuzu bazen işler özellikle yolunda gitmediği zaman pes etmeninde bir yol olduğunu anlayabiliyorsunuz. Ama yolun sonunda biliyorsunuz ki devam etmeniz gereken başka yollar oluyor bu hayatta. Nefes alabiliyor olmak ve bunun için her gün şükretmek ne kadar mühim değil mi?? Her sabah bunun için dua ediyorum. Kıymetini biliyorum. 

Bilmiyordum. Hayatta aslında değerli ve önemli olanın ve ne olursa olsun kalanın kendim olacağını asla bilmiyordum. Bir çok şeyi öğrenirken kendimi hep ihmal ediyordum. Hep eksik yanlarımı arkama saklıyordum. Bir şeyler hayal ederken hep uzakta kalan ben oluyordum. Kendimi bunca sene o kadar çok yıpratmıştım ki.. Oysa ki yaşımı ve onun bana getirdiklerini yaşamalıydım. Hemen büyümemeli,herkesi hemen anlayışla karşılamamalı bazen fevri davranmalı, hata yapmaktan korkmamalıydım. Yaşarken birşeyleri bir çok günüm var gibi geliyordu çocukken. Ama büyüdükçe öğrendim ki aslında her yeni gün belki o an belki daha sonrasında olmayabilecekti. An' bu yüzden çok kıymetli,çok değerliydi. Ve ben bunu hep bildiğimi sanıyordum.

Bazen birileri sizi anlasın istiyorsunuz. Ağzınızdan cümleler çıkmadan. Sadece gözlerinize bakarak.. Bazen sebepsizce sarılabilmek istiyorsunuz, hiçbir şey sormadan.. Bazen bir şeylerin iyi gelmesi gerekiyor devam edebilmeniz için. 

Kendime sarılıyorum bugünlerde. Kendimden güç alıyorum ve kendimi kendimle sınıyorum. Daha iyi günler için.. Sonrası mı? Elbette hayatın bana getirecek güzel anlarını merakla bekliyorum. Yine kırılacağımı , yine üzüleceğimi biliyorum. Ama çok mutlu olacağımıda biliyorum. Ama hayal kurmaktan asla vazgeçmeyeceğim. Biliyorum ki bende sende bir gün başaracağız. Hayaller olmadan zaten nasıl yaşanır ki.. Çocukken annem evde yokken müziğin sesini açar dans ederdim. Ne tatlıydım kendimce. Şimdi o kadar özgür olamadığımı hissediyorum. O kadar cesaretli ya da o kadar uçuk. Annem beni görse ne olacaktı sanki ? Ah canım çocukluk.. Seni her geçen gün ne kadar arıyorum bir bilsen.. 

İyi ki doğdum. İyi ki ben,ben oldum. 

Bu dünyada iyi ki yaşadım. İyi ki anneme,babama sahip oldum. İyiki doğrularımı,cesaretimi ve yapabileceklerimi onlardan öğrendim. İyi ki güçlü kalabilmeyi,iyi insan olabilmeyi ve hayatıma iyi insanlar kazandırabilmeyi kendime görev edindim. İyi ki kalbime güvendim. İyi ki değer verdiğim şeyler için elimden geleni yaptım. Gözlerimi kapattığımda iyi ki var dediğim insanlar tanıdım. İyi ki güvendim. Bunca zaman iyi ki acıdan da geçtim. Belki çok mutlu olmadım ama hep mutlu olacağımı hissettim. Ve gerçekten hissettiğim bir sürü gün de oldu. Hakkını asla ödeyemeyeceğim kişiler tanıdım. Sevildim! Çokk.. Bugüne,bu ana şükür etmeyi iyi ki öğrendim. Kendinle gurur duy kızım! Sen nelerin üstesinden geldin. Ve daha yaşayacağin,göreceğin onca şey var! Tanıyacağın anlayacağında onca insan...

Ve elbet güzel izler bırakacağım zamanlara kocaman bir merhaba diyeceğim. Yeni yaşımda her şey benim için çok güzel olacak. Umduğum gibi mi olur bilmiyorum ama ben her zaman sahip olduklarıma, olacaklarıma sımsıkı sarılacağım. İyi ki doğdum.. İyi ki!