Bu Nasıl Veda.. / Hoşçakal 2016..

Herkese merhabaa! Yepyeni bir yıl. Veee bloğumda gelenekselleştirdiğim veda yazıma çok karışık olacağını garanti ederek başlıyorum. Öncelikle zamanınızı benim neler yazdığımı okuyarak geçirdiğiniz için şuan size fazlasıyla teşekkür ederim. Bazen kendi kendime konuştuğumun farkındayım. Bana yazarken hiç kimse okumuyormuş gibi geliyor çünkü ama ben asla ama asla yazmaktan duygularımı hislerimi buraya sizlere sunmaktan asla vazgeçmiyorum. Hiç önemli değil çünkü.. İsterse hiç kimse okumasın ama ben bir yerlerde kendime bunu yapmışım demek için bile zaman zaman unutsam da buranın varlığını yine yazmaya devam edeceğim.. Beni iyi kötü tanıyan biri buraya bunca yazıyı yazmama epeyce şaşırmış olabilir. Hayatım boyunca her zaman sessiz bir çocuktum. Asla fazla konuşmayı sevmedim. Yanımda devamlı konuşan birileriyle de çok fazla arkadaş olamamışımdır mesela. Hala bir ortamda çok fazla konuşma geçtiğinde koşarak uzaklaşıyorum. Gereksiz konuşmalara asla tahammül edemiyorum. Ben yazmaktan daha çok hoşlanan biriydim her zaman. Şimdi 2 cümle yazan insanların kitaplarının sattığı bir ülkede kendi yazılarımı kitap olacak kadar mükemmel bulmasam da dediğim gibi gelecek şimdi ki zamanda unuttuklarımızı bizi hatırlatacak. Ve ben bıkmadan sonuna kadar 2 cümle dahi olsa yazacağım. Sırf bugünü unutmamak için.. Şimdi gelelim kocaamann bir 2016’da başıma neler neler geldiğine??? Şuanda bende merak içindeyim neler geldi acaba hiç haberim yok :D Kara bahtım tabi ki de 2016’nın ilk aylarınca beni yine yalnız bırakmadı. İşşiz kaldım! Evet evet o çook bayılarak çalıştığım işyerimden maalesef ki ayrıldığımdan itibaren aylarca iş aradım! Benimkisi beğenmemek değilde kendi işimde çok daha iyi yerlere gelmekti. O yüzden atlamak istemedim her şeye. Seçici olmaya çalıştım, çabaladım. Ama zaman geçerken maalesef ki hayatın devam etmek zorunda olduğunu göz ardı etmemem gerekiyordu. Hiç aklımda olmayan bir yerde işe girdim. Ta taa. Hem de ağlaya ağlaya. Nedenlerini ne yazmak ne de anlatmak istiyorum. Pişman oldum mu? Sanırım bunun cevabı ne evet ne de hayır. Çünkü şuan bulunduğum konumu da bana bu ağlayarak girdiğim işim sağladı. Her şey mükemmel değildi belki ama ben herşeye karşı hayatta en çok sabretmeyi bilen ve öğrenen biri olduğum için bunu da kabullendim. Bir tasarımcı olarak ilk saha deneyimim, Türkiye’nin en önemli projelerinden birinde bulundurdu beni. O yüzden ne kadar kızarsam kızayım ilerde iyi ki buradaymışım demek bile mutlu ediyor beni. Bazen istesek de istemesek de bizi doğrular buluyor hayatta. Sadece kabullenmemiz biraz zaman alabiliyor. O yüzden sabretmek ve beklemek her şeyden çok daha önemli. İş dışında diğer meselelere gelecek olursak.. Ne meselem varsa sanki :D Evde kaldım! Değil anlatacak, yazacak hiçbir şeyim yok bu konuda. Tek bir dileğim vardı geçen sene oda gerçek olmadı zaten. Hemen hemen her sene aynı şeyi dilediğim için sanırım olmayan dilek kotamı doldurdum. Amannn canım sağ olsun be! Ne kadar yaşlandığımı, zamanın aksine gittiğini bilsem de ben çok seviyorum bu ruhu. Yaşamayı da yaşatmayı da. Eski yıl koca bir çöp evet! Ama geri dönüşümsüz! O yüzden umutlarımda hayallerimde geriye sayarken hep daha fazla, daha anlamlı.. Kendimden başka bu sene en çok ülkem için üzüldüm. O kadar çok terör olayı oldu ki. Hangi birinden bahsedeceğim bilemiyorum. Beni en çok korkutanı da iş yerimin dibinde ki olay. O kadar korktum ki o gün bende o durakta olabilirdim. Sadece günlerden Pazar’dı ve ben evdeydim. Ertesi gün işime gitmek zorundaydım ve karşılaştığım manzarayı, hislerimi nasıl anlatabilirdim bilmiyorum. Yürüdüm oradan oraya sırf işime ulaşmak için. Çünkü hayat devam etmek zorundaydı. Çünkü kimse sizi sizden başka o kadar da çok düşünmüyordu! Almadılar bile içeriye. Ben olsam ben de almazdım. Taze taze bir sürü delilin, o masum insanların tenlerinin olduğu caddelere bende olsam ayak bastırmazdım!.. Ve ikincisi… Bunu bilerek ve isteyerek buraya dahil etmek zorundayım ki. İlerde bunları okuyunca neler yaşadığımı bana asla unutturmasın! Ölüyorduk galiba? Bu sefer kimsenin ne olduğundan asla haberi olmayan bir yola girmiştik sanırım. Yıllarca oturduğum çocukluğumdan şu zamana kadar yaşadığım evin üzerinden sayısızca helikopter geçiyordu. Başta anlamamıştım. Çünkü alışkındım. Bir tarafımız Akademi diğer tarafımız Askeri eğitimlerin yapıldığı bölge. Hep olurdu çünkü arada sırada üzerimizden geçerdi ve biz hep el sallardık onlara.. Bir gün o el salladığım uçakların bu kadar kötülüğe kullanılacağını nereden bilebilirdim ? Evimin içinde ki o bomba seslerini hala unutamıyorum. Biz bunları hak edecek ne yaptık bilmiyorum. Yaşayan tarafta kalanlardanız ama ölenler için yapabilecek hiçbir şeyimiz kalmadı. Kimse bu şekilde ölmeyi, ailesinden sevdiklerinden uzak kalmayı hak etmiyor. Ne yazık ki bizim için en kötü sene bu oldu sanırım. Yaşadığımız can kayıpları umarım arkamızda kalır ve güzel günler umarım hiç gitmez ülkemizden.. Ben bunları yazarken bile 2 tane patlama olayı daha geçti hayatımızdan.. Artık çoçuklar ölmesin! Korkularla dolu bir hayatı yaşamak kimsenin istediği bir şey değil.. Ve ve ve devasa bir şekilde büyüyen selfie modası! Resmen çılgınlar gibi selfie çubuklarıyla dolaşan bir toplum olduk bu sene! Her şeyimizi paylaşır olduk. Yepyeni uygulamalarla çok farklı bir hayata adım attık. Çoğu anımız cep telefonu oldu. Ve o koca koca yalnızlıklar yerini sosyal medya sayesinde kaybetti. Yasaklar geldi. Konuşuyor olmanın cezası bile çıktı!. Bilmiyorum ileride neler olabilir.. Ne gibi değişik duygular yaşayabiliriz ya da nelerin içinde kendimizi bulabiliriz.. Bekleyip göreceğiz.. Ve en bombasııııı TEYZEEE OLUYORUMM!!! O kadar garip bir duygu bu ki ilk duydugumda garipsemedim. Anlamadım bile. Ama ablam cinsiyetini söyleyince oturup bir güzel ağlamadım değil! Canım benim. İnşallah sağ sağlim gel hayatımıza..( Şuan için bu konuda o kadar çok duaya ihtiyacım var ki! Ne olur bu cümlelerimi okuyan çook içten bir AMİN desin! ) Biraz biraz da olsa bu sene yaşanan bir sürü şeyin içinde en önemlileri de bunlar olmuş. Hepsine veda ederken yenilerini sağlıkla, güzellikle kucaklamaya ben hazırım valla! Tek dileğim, tek umudum artık mutlu olmak! Bu yıl biterken en çok bunu diliyorum kendime. Çok mutlu olayım. Ve her şey bir öncesinden çok daha güzel olsun… Nice senelere canım kendim. Herkesin yeni yılını en içten dileklerimle kutluyorum. Sevin,affedin ve yola devam edin.. viaasl*