Bilmiyorum..

Ben kimim? Kalbimde ki bu ağrı kimin için ? Ne yapıyordum ben ? Bir kaç kelime yazarken gözlerimden dökülen yaşlara engel olamıyordum. Canım yanıyordu. Nasıl anlatılırdı ki bu ? Ağlamadan derdimi anlatamıyordum. Oysa ki hakkımı savunmam gerekiyordu. Lanet olsun hep ağlarken kaçırıyorum söylemek istediklerimi. Hep boğazımda düğüm düğüm kalıyor. Yine içimde kalıyor. Yine olduğum yerde sayıyorum. Bu sefer çok farklıydı oysa. Bu kez çok inanmıştım mutlu olacağıma.. Yine olamadım. Yine bir sürü derdimle nefes almaya çalıştım. Yine bocaladım. Pes ettim! Geceyi yine gündüzden çok sevdim. Bir iki şarkı ezberledim. En çok can acıtanından. Uzun yollar çekti canım. Sokak sokak gezmek,unutmak! Kendimi kandırmak.. Ne yapabilirdim?? Bir yerden sonrası yoktu işte. Neyin derdiydi bu ? Yine nerede yanlış yaptım? Artık her şey o kadar eksik, o kadar yarım ki.. Bazen anlamıyorum bu olan biteni herşey de bir neden aramam gerektiğini nereden çıkardım bilmiyorum. Ama aramızda geçen her an için hiç neden aramamam gerektiğini biliyordum. Uzun zamandır hiç bir şeyin eskisi gibi olmadığını farkettim. Az ya da çok. Tamam ya da devam. Hep var ya da hiç yok. Ahh bir dinlesen ne çok anlatacak derdim var sana. Ne çok kızgınlıklarım.. Az da olsa kırgınlıklarım.. İnsan anlatmak istiyor ya. Beni dinlesin,yanımda olsun istiyor. Sonra daha ne çok şey istiyor da beklemekten başka çaresi kalmıyor..